Boerenblokkades in Bolivia (15-7-2001)
Vanaf Puno in Peru wilden we eigenlijk richting Copacabana
in Bolivia. Helaas ging dit niet door, want boze cocaboeren
hadden alle wegen rondom deze plaats geblokkeerd (problemen
met de overheid). Het alternatief was om via een andere
grensplaats direct door te gaan met de bus richting La Paz.
Aangezien je het niet altijd voor het kiezen hebt tijdens
het reizen, besloten we deze laatste optie te nemen.
Het is vrijdagochtend 7.00; Robert en ik zitten in het hotel
te wachten op 'ons mannetje' met de bustickets. Wanneer hij
eindelijk komt opdagen vraag ik nog even voor de zekerheid
of er echt geen problemen te verwachten zijn op de weg van
Puno naar La Paz. Terwijl hij ons gisteren nog had verzekerd
dat de weg probleemloos zou zijn, komt hij nu met het verhaal
dat we eventueel een uurtje of twee bij de grens moeten wachten
op de Bolivaanse bus die ons naar La Paz zal brengen. Veel
bussen worden namelijk door boze boeren flink bekogeld met
stenen en andere materialen en onze bus moet vanuit La Paz
komen om ons op te pikken.
Robert en ik vinden twee uur vertraging niet eens zo erg,
dus vol goede moed wachten we op onze bus. Plots deelt de
hoteleigenaar mee dat het allemaal zo simpel nog niet is en
dat we er op moeten rekenen dat we pas de volgende ochtend
in La Paz aan zullen komen. De situatie lijkt per persoon
en per minuut te wijzigen. Onderhand zijn we al gewend geraakt
aan de tegenstrijdige berichtgevingen van de mensen in Latijns-Amerika,
dus ook deze mededeling wordt met een korreltje zout genomen.
Om 7.30 verschijnt eindelijk een bus die ons naar het busstation
brengt, vanaf waar we in een andere bus naar de grens gebracht
zullen worden. Wanneer iedereen in de bus richting grens zit,
neemt de chauffeur met behulp van de microfoon het woord.
Hij deelt ons mede dat er een grote kans is dat we niet verder
dan de grens zullen komen. Degenen die andere opties hebben
dan het reizen naar Bolivia worden vervolgens aangeraden om
de bus uit te gaan en hun route aan te passen. Mochten we
namelijk vanaf de grens niet verder kunnen, dan zal de bus
weer terugkeren richting Puno. Na dit nieuws stappen twee
mensen uit, terwijl de rest blijft zitten en het er gewoon
op gokt.
De bus vertrekt en binnen afzienbare tijd komen we bij de
grens aan. De chauffeur neemt wederom het woord en zegt dat
we twintig minuten vrij zijn om te doen wat we willen en dat
we dan verder proberen te reizen. Na deze klein pauze in het
vreselijk drukke, smerige en kleine grensplaatsje gaan we
te voet verder. Na de Peruaanse immigratiedienst te zijn gepasseerd,
lopen we door richting de Boliviaanse immigratie. Alles verloopt
vlotjes en binnen een uur zitten we in een andere bus die
ons vanaf de Bolivaanse grens naar La Paz zal brengen.
Ongeveer een half uurtje van La Paz verwijderd, stopt de bus
plotseling. We zitten vast in een file achter één
van de door boeren opgeworpen blokkades. Na tien minuten beginnen
we door te krijgen dat het nog wel even kan duren en de meeste
mensen beginnen uit te stappen. Drie minibusjes achter ons
zijn blijkbaar al eerder een blokkade tegengekomen, want ze
zitten kapotte ruiten af te plakken en het glas dat in de
auto terecht is gekomen naar buiten te ruimen. Samen met een
Peruaan, Robert, Annemieke en Arno (Nederlands stel) lopen
we richting een klein militair kampement dat zich dichter
bij de blokkades bevindt. Er staan wat militairen met traangasgeweren,
terwijl de rest de normale bewapening heeft. Na wat aapjes
kijken lopen we weer terug richting de bus. Ik heb het ondertussen
wel gehad met het buiten zitten en niets doen, dus ik besluit
binnen in de bus te gaan zitten en niets te doen. Ongeveer
een half uur later begint plotseling iedereen de bus in te
komen. Blijkbaar is er militaire versterking onderweg en verwacht
iedereen dat de hel gaat losbreken.
Ongeveer tien minuten later zet de bus zich in beweging. Het
feit dat we rijden zou moeten inhouden dat de militairen in
actie zijn gekomen en de blokkade en de boeren hebben verwijderd.
Een lange rij trucks, bussen en auto's rijden achter elkaar
aan het slagveld in. Ons uitzicht beperkt zich tot wegen vol
met stenen en militairen. Af en toe klinkt er een schot en
in de verte kunnen we de boeren zien die zich hebben teruggetrokken
in de velden langs de weg. Een brandende band en een aantal
kilometer verder en we zijn uit de problemen.
Bij mezelf constateerde ik gedurende de rit een beetje het
Efteling gevoel. Gewoon weer een wilde rit in één
van de vele attracties en ondertussen druk doende foto's makend.
Eigenlijk niet echt een verstandige en prijzenswaardige instelling.
Voor hetzelfde geldt werd ook onze bus als doelwit gebruikt
en kwamen we er minder vanaf. Een geluk bij een ongeluk dat
we niet aan het begin van de rij stonden! Verder schaam ik
me lichtelijk over mijn eigen gedrag. Voor deze cocaboeren
is het namelijk geen spelletje. Voor hen is het een kwestie
van overleven. Geen coca betekent geen eten, en geen eten
betekent.....
vorige
reisverslag (Peru) | volgende
reisverslag
Dit reisverslag is een verkorte versie uit wereldtrip.com,
een wereldreis van Jeroen Uittenbogaard
|
vliegticket
