Pol Pots' erfenis (november 2001)
  Onze
city tour in Phnom Penh begint de volgende dag gelukkig
niet al te vroeg, dus na een goede nachtrust zijn we weer
klaar voor een ander (wat minder mooi stukje) Cambodja.
Allereerst gaan we naar 'The Killing Fields'. Op deze
plek zijn tussen december 1975 en december 1978 ongeveer
17000 mannen, vrouwen en kinderen (nadat ze waren opgesloten
en gemarteld in de S-21 gevangenis) geëxecuteerd.
 We
bezoeken de massagraven en het gedenkingsmonument met meer
dan 8000 schedels, die zichtbaar zijn achter de glazen panelen.
De volgende stop is vervolgens de al eerder genoemde S-21
gevangenis, voor 1975 een middelbare school en sinds 1980
de locatie van het Tuol Sleng museum. Hier leren we dat
de wreedheden van het Rode Khmer regime en Pol Pot met geen
pen te beschrijven zijn. De cellen, de foto's van de slachtoffers
en de aanwezige martelwerktuigen spreken boekdelen.
Met het lood nog in de schoenen gaan we alweer naar de volgende
bestemming, deze keer een wat vrolijkere; de Russische markt.
 Na
wat eten en wat shoppen begeven we ons naar Wat Phnom (voor
degenen die het nog niet wisten, Wat betekent tempel in
het NL) en ik moet eerlijk zeggen, dat hadden we beter niet
kunnen doen.
De tempel was niet specifiek mooi of apart en de omliggende
omgeving sprak ook niet tot de verbeelding. Niettemin was
het al met al toch een leerzame, doch soms wat trieste dag.
De volgende dag (heel vroeg) staat de busrit naar Saigon
(Ho Chi Minh City) in Vietnam op het programma.
Reden genoeg om op tijd te gaan slapen en twee wekkers
te zetten (goedkoop is duurkoop en dus vertikken ze het
soms om af te gaan).
 Aangezien
ons verteld was dat we om 06.00 opgehaald zouden worden,
staan we de volgende ochtend om 05.50 alweer klaar om te
vertrekken. Uiteraard heeft onze minibus niet hetzelfde
schema doorgekregen en deze arriveert vervolgens pas om
06.50 .
De wegen in Cambodja mogen misschien dan ook wel naar Rome
(en Vietnam) leiden, maar hoe lang die wegen zijn en hoe
lang je er over doet (en met hoeveel gaten en kuilen gepaard),
dat zeggen ze er niet van te voren bij...:)
 Na
een rit van een uurtje of acht komen we bij de grens van
Vietnam aan (volgens het reisbureautje een ritje van vier
uur). Hier moeten we vervolgens nog allerlei formaliteiten
afhandelen en pas na een uurtje kunnen we weer verder. Gelukkig
gaan we vanaf de grens met een andere (lees: betere) bus
en maatschappij verder en komen we zonder veel problemen
(via een goede weg) in één van de belangrijke
centra (zo niet het belangrijkste) van het land der loempia's
-Vietnam- aan.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag (Vietnam)
|
vliegticket
