Met mijn hoofd in de wolken (21-5-2001)
Vanuit Liberia begeef ik mij in alle vroegte richting
Santa Elena, aangezien je vanuit daar vol enthousiasme de
ecotoerist kan gaan uithangen. Op zich al een hele toer,
want de weg die vanaf de Pan-American Highway er naartoe
leidt is, op zijn zachtst uitgedrukt, bar slecht. Gedurende
een 2.5 uur durende hobbel en bobbel rit in een busje geniet
ik echter wel met volle teugen van de uitzichten waar de
omgeving me op trakteert.
Eenmaal aangekomen laat ik mij informeren over de mogelijke
excursies die je vanuit Santa Elena kan ondernemen. Eigenlijk
wilde ik eerst even een dagje relaxen, maar als ik uit één
van de vele informatie verschaffende hotels kom, staat er
een jeep voor de deur op zoek naar mensen die de zogeheten
Skytrek of Skywalk willen doen. Aangezien Skytrek een Canopy-tour
is (al drie keer gratis in Guatemala gedaan), besluit ik
deze gezien de hoge kosten niet te doen. Skywalk is echter
wat goedkoper (nog steeds prijzig genoeg!) en tevens nieuw
voor me, dus ik spring in de jeep en vijftien minuten later
bevinden we ons bij het startpunt.
  Blijkbaar
ben ik daar de enige die geinteresseerd is in wat loopwerk,
want de rest van de aanwezigen prefereert met hoge snelheid
zonder enige inspanning van boom naar boom te vliegen. Gelukkig
ben ik het type dat ook in zijn eentje van de natuur kan
genieten (hier kom ik nog op terug!) en daarom ga ik, samen
met mijn nieuwe vriend Meneer Map, op pad. Hij deelt me
mede dat de Skywalk bestaat uit een één uur
durende tocht bestaande uit gewone looppaden en zes, zich
hoog boven de grond bevindende, behoorlijk lange hangbruggen.
  Ondertussen
is het gaan regenen en kan ik eindelijk mijn regenjack op
waterdichtheid testen. Tot mijn grote blijdschap blijkt
deze het lak aan regen te hebben en dus kan ik me relatief
droog over de paden en bruggen bewegen. De Skywalk grenst
aan het Santa Elena Cloud Forest Reserve en als gevolg daarvan
is het gebied waar ik doorheen loop erg nevelachtig. De
hoogst aanwezige hangbrug bevindt zich 46 meter boven de
grond en dus loop je al snel letterlijk met je hoofd in
de wolken. Veel regen later en een aantal foto's rijker
kom ik aan het einde van de tour. Hoewel ik erg genoten
heb van mijn eenzame tocht over de paden en bruggen, kan
ik niet zeggen dat ik figuurlijk met mijn hoofd in de wolken
ben geweest. Hiervoor was het net een wat te korte tocht
waarbij ik buiten een krab en wat kleine vogels geen andere
levende wezens heb gezien.
De volgende dag is het tijd voor een waar ecoavontuur (volgens
de brochure), namelijk een bezoekje aan het Santa Elena
Cloud Forest Reserve. Om 06.45 vertrekt het busje vanaf
mijn pension om mij en nog wat andere vroege vogels af te
leveren bij de ingang van het reservaat. Na een kleine onvrijwillige
geldtransactie krijg ik een map van het park en kan het
feest beginnen. Omdat we niet kinderachtig willen zijn,
besluiten drie anderen en ik om maar gelijk het langste
trail te nemen om even op te warmen (uh-huh!).
Stilzwijgend hopend dat het vandaag mijn geluksdag gaat
worden en ik ook daadwerkelijk al die kleurrijke dieren
uit de boekjes zal zien, loop ik gedwee achter de anderen
aan. Maar al snel krijg ik een donkerbruin vermoeden dat
er in het hele gebied óf geen dieren zijn óf
dat ze er wel zijn (ietwat waarschijnlijker), maar dat ze
gewoon over de jaren een overkill aan toeristen hebben gehad
en nu unaniem hebben besloten om in staking te gaan. We
worden bijna gedurende de hele tocht geconfronteerd met
een werkelijk STILzwijgend protest. Hoewel, dat is niet
helemaal waar....
 Ongeveer
halverwege de trail horen we in de verte rumoer. Is het
een jaguar? Is het een toekan? Is het misschien supergrover?
NEE!!! Het zijn een stelletje lompe Amerikanen die zich
met hoge snelheid over de paden begeven en uit angst dat
ze ons platwalsen besluiten we halt te houden en ze te laten
passeren. We vragen ons gezamenlijk af in welk boek ze hebben
gelezen dat hard praten en schreeuwen naar elkaar dé
manier is om de dieren uit hun schuilplaatsen te lokken.
Nadat de American Express (geef mij de traveler cheques
maar!) ons is gepasseerd en we zijn bekomen van de schrik,
vervolgen we onze weg. Op een gegeven moment komen we op
een splitsing aan en besluit ik een andere route te nemen
om nog even een paar extra miles te pakken.
Ze zouden hier trouwens best Ecomiles kunnen introduceren.
Voor elke tien miles die je aflegt krijg je dan één
Ecomile op je pasje bijgeschreven en kan je sparen voor
pluchen toekans, jaguars en andersoortige dieren. Als je
maar genoeg hiked (paar duizend miles ofzo), dan kan je
tenminste zeggen dat jij óók prachtige dieren
in Costa Rica hebt gezien (wel pluche, maar dat zeg je er
dan wijselijk niet bij).
Hoe dan ook, enige tijd later sta ik weer bij de ingang
(tevens uitgang) en besluit ik dat het voor vandaag wel
weer welletjes is geweest. Géén noemenswaardige
dieren gezien, maar wel een mooie tocht door de door-en-door
groene jungle gemaakt.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag
|
Wil je jouw reisverslag op Travelmarker plaatsen ? Klik hier
en zet je avonturen daar waar ze online gelezen worden  Stel
jouw reis samen met Travelmarker Reizen
Startpakketten, bouwstenen, individuele rondreizen, reizen op maat & vliegtickets
naar Thailand,
Laos, Cambodja,
Vietnam,
Sri Lanka,
Indonesië,
Nepal,
Tibet,
Costa
Rica en Brazilië.
Bestel 'n vliegticket, hotelkamer en nog veel meer via
Travelmarker
|
vliegticket
