The Quito Experience (7-6-2001)
Klinkt wel hip nietwaar? En misschien is het dat eigenlijk
ook wel. In ieder geval te hip voor deze jongen, want vier
dagen in Quito was voor mij meer dan voldoende. Niet dat
ik echt de stad in ben geweest om naar oude gebouwen te
kijken en musea te bezoeken. Dat is nu eenmaal mijn smaak
niet. Nee, ik ben lekker lui geweest en heb één
dagtripje gemaakt en verder wat ge-internet, de buurt verkend
en geprobeerd wat uit te rusten. Alleen dat uitrusten ging
minder goed dan gepland!
Na in het vliegtuig van Costa Rica naar Ecuador gezellig
een uurtje of wat met een ex-Ecuadoriaan (woont nu in de
USA) te hebben gekletst, kom ik in de avond aan op de luchthaven
van Quito. Hoewel in mijn handboek voor Zuid-Amerika staat
dat ze hier nogal moeilijk kunnen doen aan de grenzen, merk
ik er helemaal niets van. Na een babbeltje over koetjes
en kalfjes met de immigratiebeambte kom ik zonder problemen
Ecuador in.
Voor drie dollar (de US dollar is hier sinds kort de officiële
valuta) pak ik een taxi richting mijn nieuwe onderkomen
in Quito, El Centro Del Mundo. Daar aangekomen neem ik een
éénpersoonskamer, want om met tig anderen
op een slaapzaal te gaan hangen voor slechts twee dollar
minder zie ik niet zo zitten. Mijn besluit levert me (volgens
de dames aan de receptie) 'El cuarto romantico' op, oftewel
'De romantische kamer'. Nu moet ik zeggen dat die opmerking
wel het laatste was waar ik behoefte aan had, want je wordt
weer eens met je neus op de feiten gedrukt dat je vriendin
in Nederland zit en er niet bij is om mee te genieten van
de 'zeven-dollar-romantiek'. Niettemin hadden de dames wel
gelijk, want de kamer is inderdaad erg romantisch. Gedroogde
rozen hangen aan de rieten wanden en een groot bed staat
uitnodigend aan één kant van de kamer. Verder
ben je een beetje afgezonderd van de rest van de gasten,
want de kamer bevindt zich met nog twee andere kamers op
een speciaal terras.
De eerste nacht is er nog niets aan de hand. Alles is lekker
rustig en ik slaap uitstekend. In de ochtend sta ik fris
en vrolijk weer op, klaar om een internetsponsor aan de
haak te slaan en de nabije omgeving te verkennen. Zoals
altijd verdwaal ik weer en ruim een half uur later vind
ik pas weer de weg terug. Dan valt het me pas op dat er
in mijn hotel enorm veel jongENlui zitten. Hoewel ik met
mijn 24 jaar zo oud nog niet ben, voel ik me tussen al die
tieners echt oud. Het is dan ook niet gek dat er elke avond
wel iets geks is georganiseerd om ze een beetje bezig te
houden. Meestal maak ik me uit de voeten voor het zover
is, want voor je het weet ben je het haasje en 'moet' je
meedoen. Dus in plaats van het feestbeest uit te hangen
neem ik mijn leesboek mee naar mijn kamer en probeer ik
me te ontspannen. Helaas voor mij is de kamer naast mij
ook een romantische kamer en al snel word ik deelgenoot
gemaakt in real-time-soap.
Het slapeloze nachten recept:
neem één jong naïef meisje uit Canada,
die voor de eerste keer alleen eropuit is in de grote boze
wereld. Voeg daaraan toe een wat oudere doorgewinterde Argentijnse
Latin Lover met mooie praatjes. Als finishing touch nog
één theelepeltje zeer dunne wandjes en een
snufje hard praten.
Al met al is de eerste nacht dat het programma op de buis
is nog zo erg niet. Tussen het kussen door (ja, zelf dat
hoorde je luid en duidelijk) praat ze voornamelijk over
zichzelf en klinkt ze erg onzeker over van alles en nog
wat. Hij geeft haar ondertussen continu de bevestiging die
ze zoekt. Hoewel ik het eigenlijk allemaal niet wil horen
en gewoon wil slapen, ga ik zonder dat ik het zelf besef
helemaal op in het drama dat zich langzaamaan voltrekt.
Hoewel ik ongewild een indringer ben op hun privacy, realiseer
ik me ook dat ik moeilijk mijn kamer uit kan lopen om de
rest van de nacht ergens anders door te brengen.
Kortom, na te weten zijn gekomen dat ze nog maagd is en
geen condooms bij zich heeft, gaan ze maar wat verder met
kussen en hoogstwaarschijnlijk andere veilige activiteiten.
De volgende dag voel ik me gebroken dankzij hun paar uur
durende kennismakingsmarathon. Hopend dat de komende nacht
hun vrije nacht is en niet hun vrijnacht, ga ik na een dagje
rondslenteren en internetten weer naar mijn kamer. Even
denk ik dat ik mazzel heb, want ik hoor helemaal niets.
Helaas wordt al snel het tegendeel bewezen en hoor ik ze
weer afwisselend praten en kussen.
Enige hartverscheurende drama´s later (verhalen van
haar) en wat geslijm verder (van hem), is het dan eindelijk
zover. Hij vraagt nog even voor de formaliteiten of ze het
wel écht wil en zij zegt uiteindelijk ja. Na een
kleine tien minuten is zij van haar onschuld beroofd en
liggen ze nog wat na te praten. Zij zegt wel tien keer tegen
hem dat hij nu best naar zijn vrienden mag gaan die beneden
aan het feesten zijn. En nee, ze vindt het echt niet erg!
En hij hoeft zich ook niet druk te maken over morgen. Ze
zal echt niet emotioneel gaan doen en er spijt van hebben.
Ook al gaat ie over twee dagen weer weg, ze zal echt hem
niet gaan stalken met brieven en zichzelf er rot over voelen.
Hij blijft voor de vorm dit tien keer negeren om vervolgens
de elfde keer zijn biezen te pakken en naar zijn vrienden
te gaan.
Ik denk bij mezelf:'Wat een enorme klootzak!'. Haar eerste
keer en dan knijpt die stomme eikel er na zo´n emotionele
gebeurtenis (voor haar) er tussenuit. Een ezel snapt zelfs
dat ze maar wat graag wil dat hij de rest van de nacht bij
haar blijft. Het feit dat ze tien keer zegt dat het niet
nodig is zou elke imbeciel wakker behoren te schudden. Maar
goed, hij gaat weg en zij valt in slaap. Eindelijk kan ik
mezelf in alle rust naar dromenland begeven.
De volgende ochtend word ik wakker van haar wekker en kijk
ik op mijn klok; zes uur stipt. Ik vraag me in gedachten
af hoe het met haar gaat. Binnen een minuut hoor ik het
antwoord op mijn vraag. Ze begint zachtjes te huilen en
roept meerdere malen 'shit!'. Waarschijnlijk realiseert
ze zich nu pas terdege wat er precies is gebeurd en dat
er niet zoiets is als een tweede eerste keer. Gebeurd is
gebeurd en ze zal ermee moeten leven.
  Ik
ben blij als ik die ochtend Quito eindelijk kan verlaten.
Niet alleen vanwege het moeten mede ervaren van dit klein
menselijk drama en mijn (nu lichtelijk chronische) slaaptekort,
maar zeker ook vanwege het feit dat ik gewoon geen echt
stadsmens ben. Herrie, smog en drukte passen gewoon niet
in mijn beeld van een prettige omgeving. Voor mij is de
Quito Experience niet echt iets geweest om over naar huis
te schrijven (oh?), maar elke ervaring is er weer eentje
dus spijt van mijn tijd in Quito heb ik zeer zeker niet.
vorige
reisverslag (Costa Rica) | volgende
reisverslag
Dit reisverslag is een verkorte versie uit wereldtrip.com,
een wereldreis van Jeroen Uittenbogaard
|
vliegticket
