Helsinki - Jyväskylä (Donderdag 20 juni 2002)
Al snel hebben we onze spullen gepakt en zijn we op weg
naar het noorden. Eerst gaan we naar Heinola, een niet al
te groot dorp waar een gezellige markt is. Op het marktplein
nemen we een kop koffie, kopen wat fruit, en gaan dan op
zoek naar de watertoren. Deze zou een goed uitzicht bieden
over het dorp en de omgeving. Wanneer we eindelijk de toren
vinden, blijkt dat we entree moeten betalen omdat er een
orchideeën-kwekerij in gevestigd is. Omdat ook de bomen
rondom de toren wel erg hoog lijken en we niet veel uitzicht
verwachten, gaan we er maar niet in.
 Vanaf
Heinola rijden we een stukje terug om dan dan allemaal binnenweggetjes
te nemen door een, volgens de kaart, meerrijk gebied. We
krijgen er echter weinig van te zien. Vooral bos, bos en
nog eens bos, waarvan het opvalt dat de stammen zo kaal
zijn. Zure regen? Een gevolg van de ramp bij Tsjernobyl?
Het ziet er in ieder geval niet gezond uit. Maar Bart Braafhart
die al jaren in Finland woont mailde ons het volgende: De
kale stammen zijn doorgaans gelukkig geen gevolg van zure
regen (veel Nederlanders denken dat als een boom kaal of
dood is, dat een gevolg is van zure regen....). Waardoor
zijn de stammen dan wel kaal? Nou, simpel, er komt onder
de bomen minder licht. Dode bomen zijn vaak het gevolg van
normale, natuurlijke 'ouderdomssterfte' (in de oerbossen).
Bomen hebben nl. ook een eindig leven (soms enkele honderden
jaren, maar toch).
 We
rijden en rijden om een leuk picknick-plekje te zoeken,
maar overal zien we huizen en rijden er auto's. Na tientallen
kilometers over zandpaden vinden we uiteindelijk een leuk
plekje langs een meer, maar ook daar rijden auto's om de
paar minuten langs.
Gelukkig houden wij wel van bos, anders is dit land onverdraaglijk.
Maar het blijft apart dat in zo'n groot land met zo weinig
inwoners toch overal bewoning is. Wij hebben een fantastische
rit door de bossen en af en toe zien we een heus dorp. Maar
ondanks alle meren in de buurt, zien we daar weinig van.
Het is nog goed warm wanneer we in Jyväskylä aankomen
waar we op een kamping aan een meer zitten. Tot 12u00 's
nachts zien we mensen het water induiken.
Donker wordt het niet echt meer 's nachts en we barrikaderen
de ramen met dekbedden en handdoeken. Toch gaan we ongemerkt
laat naar bed, juist omdat het nog zo licht is.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag |