Tornio - poolcirkel (Rovaniemi) - Ivalo (Zondag 23 juni
2002)
  Zo
weinig foto's als we de afgelopen dagen hebben gemaakt,
des te meer maken we vandaag. Het heeft vooral te maken
met een verandering in het landschap: de saaie aangelegde
bossen verdwijnen en we zien meer toendra's met wat ruigere
bossen hier en daar en heuvels.
Allereerst voert de weg naar Rovaniemi, de hoofdstad van
Lapland. Na de wat bewolkte dag van gisteren is de lucht
nu opgeklaard en is er weer volop zon.
 We
lopen wat door de stad en het is goed te zien dat de stad
heel modern is. In 1944 werd de stad verwoest door de Duitsers
en moest van de grond af aan herbouwd worden.
Even ten noorden van Rovaniemi passeren we de poolcirkel,
verworden tot een toeristisch attractiepark. We blijven
er maar kort, om de noodzakelijke toeristische foto's te
maken.
  Volgens
het afstandenbordje is het hemelsbreed maar 1972 kilometer
naar Amsterdam; wij hebben al bijna 4000 kilometer gereden.
Wat hebben we fout gedaan?
Het is 23 juni en we zijn de poolcirkel gepasseerd: de
zon kan niet meer ondergaan! Toch een aparte ervaring, hoewel
we niet van plan zijn er een nacht voor wakker te blijven.
 Vanaf
de poolcirkel rijden we door naar Sodankylä en de natuur
wordt steeds mooier, indrukwekkender, hoe je het ook wil
noemen. Er is afwisseling in het landschap, veel meer dan
we tot nu toe in Finland hebben gezien.
 In
Sodankylä bezoeken we de oudste Samenkerk van Lapland.
Het houten gebouw dateert uit de 17e eeuw, maar vlak ernaast
staat (uiteraard) een veel nieuwere stenen kerk.
Ook staat in dit plaatsje een beroemd beeld, dat van de
Samen met z'n rendier. Na het ongeluk met de kerncentrale
in Tsjernobyl moesten veel rendieren worden afgemaakt en
werden de Samen sterk bedreigd in hun levensonderhoud, afhankelijk
als velen nog zijn van de rendierteelt. Dit was echter vooral
het geval in Zweden en niet in Finland, zoals we later per
mail vernamen.
 De
Samen (vroeger de Lappen genoemd) zijn nu ekonomisch verdeeld
in diverse groepen en de toeristen-Samen is een groeiende
groep, waarschijnlijk enigszins te vergelijken met de Amerikaanse
indianen. Ze hebben weinig keus en moeten wel manieren zien
te vinden om te overleven. Het is te hopen dat ze hun kultuur
weten te behouden ondanks deze knieval voor de toeristen.
 Toeristen
zoals wij, die maar al te graag hun goedkope goederen opkopen
en op de foto willen met wat loslopende rendieren.
In totaal komen we 10x keer rendieren vandaag, variërend
van een enkele tot 'n groep van bijna 30 stuks!
Langs de goed begaanbare weg naar Ivalo wil Teije toch nog
een keer een zijweggetje nemen en dat doen we bij Kakslauttanen.
Langs de onverharde weg staan overal caravans in het landschap
en zelfs een houten toilet-gebouw.
 Ook
zijn overal houtskulpturen te zien, soms met brievenbussen
erbij, om aan te geven wie waar woont. De Finse Samen staan
bekend om hun prachtig houtsnijwerk.
Ook een andere binnenweg spreekt Teije wel aan, op de kaart
tenminste. Maar na een aantal kilometers blijkt al dat we
deze omweg naar Ivalo beter niet kunnen vervolgen; de kuilen
zijn iets te diep. En nog veel meer rendieren, maar nu stoppen
we al niet meer om van elk exemplaar een foto te maken.
Dus rijden we weer terug naar de E75 en gaan naar de kamping
in Ivalo waar we in een leuke blokhut naast een prachtig
meer zitten.
Na een wandeling over het kamping-terrein met onder andere
deze originele houten wigwam gaan we tegen 12 uur toch echt
naar bed, terwijl buiten het zonnetje straalt alsof het
4 uur in de middag is.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag |
vliegticket
