Hector´s huis (6-5-2001)
  Na
vier weken in het paradijs, ga ik samen met mijn El Remate-vrienden
Hector (Mexicaan die in Guatemala woont) en Sebastien (Quebec-er)
naar Hector zijn huis in San Marco La Laguna aan het meer
Atitlan. Na een 8-uur-durende nachtelijke busrit, waarbij
zelfs Hector (die toch veel gewend is) geen oog dicht kon
doen vanwege onze Guatemalteekse buschauffeur met het motto:
´Liever een snelle dood, dan een langzaam leven´,
komen we aan in Panajachel. Vanuit hier nemen we een bootje
naar San Marco om daar in Hector zijn huis te bekomen van
the-ride-from-hell.
 Hector
zijn huis is gelegen op één van de vele flinke
heuvels (semi-bergjes) die het meer Atitlan rijk is. Een
mooi houten huisje van twee verdiepingen met een adembenemend
uitzicht over de omgeving. Wat verder gelijk opvalt is de
traditioneel geklede bevolking, die een kleurrijk geheel
vormen in contrast tot de wat saai geklede gemiddelde toerist.
Aangezien hier de temperatuur een stuk lager is dan in El
Remate zijn we alledrie binnen een dag behoorlijk verkouden.
En helaas blijft het daar niet bij! Eerst wordt Sebastien
in het midden van de nacht ziek en gaat hij met alle bijbehorende
geluiden meerdere malen over zijn nek. Als fervent meeloper
(haha) wil ik natuurlijk niet achterblijven en de dag daarna
zie ik groen en geel met alle gevolgen van dien. Na een
paar dagen kruidenthee en rijst zijn we er beiden weer bovenop
en begint het ´normale´ leven weer.
 Samen
met Hector ga ik naar Panajachel om daar één
van zijn vrienden te bezoeken die net terug is uit Mexico
met een nieuwe lading stenen (mineralen). Nu ben ik eenmaal
(als groot kind) verzot op mooie kleurtjes, dus met moeite
kan ik mijn kooplust bedwingen als de steentjes boven tafel
worden getoverd. Mijn besluit stond bij voorbaat al vast
dat ik een aantal opalen zou kopen, omdat ik deze in ringen
voor mij en Hanane verwerkt wilde zien. Na een half uurtje
kijken, kijken en nog meer kijken is mijn keus gemaakt.
Een tweetal lichtgekleurde opalen voor Hanane, eentje voor
een ring en eentje voor een hanger, en een wat donker getinte
opaal voor mijn ring.
Terug in San Marco is het Hector zijn beurt. Aan hem de
eer om de ringen en de hanger te vervaardigen. Hoewel je
op straat en in de winkel relatief mooier afgewerkte ringen
(niet qua opalen, maar qua zilverwerk) kan kopen, geef ik
toch de voorkeur aan Hector. Ten eerste omdat ik liever
sieraden heb met een herinnering aan een goede vriend en
ten tweede omdat Hector het geld goed kan gebruiken. Na
drie opeenvolgende dagen zijn de ringen en de hanger klaar
en kan ik mijn reis vervolgen met de eeuwigdurende herinnering
om mijn vinger.
 Met
pijn in mijn hart verlaat ik na een week San Marco, maar
vooral Hector. Na ongeveer vier weken in totaal met elkaar
doorgebracht te hebben, heeft deze Mexicaanse Guatemalteek
een plaatsje in mijn hart veroverd. Met nog steeds moeite
om mijn emoties te laten zien (en me daar comfortabel bij
te voelen) nemen we afscheid op de steiger waar de boot
me komt oppikken. Het einde van het ´Hectortijdperk´
en het einde van een geweldige tijd vol nieuwe ervaringen
(zowel leuke als minder leuke momenten) met vooral heel
veel humor. Hector, mi amigo: Que te vaya bien!!!
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag
|
vliegticket
