Afzien in Fiordland
Tijdens zijn verblijf in Nieuw-Zeeland maakte Emiel
Martens met de University Otago Tramping Club (OUTC) een
onvergetelijke wandeltocht in Fiordland. Hij bedwong onder
niet al te makkelijke wandelomstandigheden de beruchte U-pass.
De steile bergwanden, dichtbegroeide bush en snelstromende
riviertjes maakten de tocht tot een onvergetelijke belevenis.
  Het
is vrijdagavond, middernacht. De bus mindert vaart en stopt
uiteindelijk langs de kant van de weg. Ik twijfel: moeten
we hier echt uitstappen? Behalve de weg zie ik niets anders
dan bomen en nog eens bomen. Toch schijnt dit de plaats
te zijn waar we de nacht doorbrengen. Ik stap uit en pak
mijn backpacker uit het laadruim. Onder de bomen zoek ik
beschutting tegen de stromende regen. Ik kijk om me heen,
maar afgezien van enkele zaklampen is het pikdonker. Het
begin van een weekendje trampen in Fiordland, Nieuw-Zeeland.
Even verder op, zo’n twintig meter het bos in, zijn
de anderen al druk bezig met het vastzetten van het tentzeil.
Het is de bedoeling dat we daar met z’n allen onder
gaan slapen, zonder grondzeil. Gelukkig heeft mijn vriend
Wade, een 21-jarige Amerikaan, zijn tweepersoons tent meegenomen
en ziet hij in mij de ideale partner. Samen zoeken we naar
een geschikte plaats om de tent op te zetten, maar dit blijkt
een lastige opgave. Uiteindelijk kiezen we voor de minst
onmogelijke plek. De ondergrond is misschien niet erg vlak
en comfortabel, in ieder geval liggen we droog. Van een
goede nachtrust is echter geen sprake.
 De
volgende ochtend gaat de wekker om acht uur. Vanwege de
lange en zware tocht die in het verschiet ligt, vertrekken
we vroeg. Onze groep bestaat uit zeven mensen: drie Nieuw-Zeelanders,
drie Amerikanen en ik. Samen gaan we vandaag de U Pass bedwingen,
eerst een stevige klim, daarna een steile afdaling.
U Pass is een van de vele U-vormige gletsjervalleien die
Fiordland rijk is. Deze steile valleien (fjorden) zijn de
afgelopen twee miljoen jaar door gletsjers uitgesneden.
In veel fjorden zijn kleine of grote meren ontstaan. Het
diepste meer is Lake Hauroko met maar liefst 462 meter.
Het landschap in Fiordland is zeer ruig en uitgestrekt.
Het enorme natuurgebied loopt van Martins Bay in het noorden
tot het Waitutu Forest in het zuiden en daarmee is Fiordland
het grootste National Park van Nieuw Zeeland.
De tocht begint rustig. Weinig hoogteverschillen, amper
wind en het is droog, een uitzondering. Fiordland is namelijk
een van de natste plekken in Nieuw-Zeeland. Doordat het
gebied tussen een oceaan en bergen ligt, valt hier gemiddeld
meer dan tweehonderd dagen per jaar regen. Maar vanochtend
laat de zon zich even voorzichtig zien, wat zorgt voor enkele
mooie vergezichten. Toch houden wij het niet droog, want
binnen het half uur moeten we twee keer de rivier oversteken
om verder te kunnen. Daarna volgt al snel de eerste klim.
Hier
verliezen we meteen al onze eerste twee groepsleden. We
zijn nog niet halverwege of Austin, een van de drie Amerikanen,
gebaart ons te stoppen: ‘Ik denk dat ik moet overgeven.’
Nog voordat we kunnen reageren, voegt hij de daad bij het
woord. We kunnen niets anders doen dan toekijken. We zien
hem wit wegtrekken en trillen op zijn benen. David, een
van de begeleiders, besluit om samen met Austin terug te
gaan nu het nog kan. ‘Als hij hier al problemen heeft,
redt hij U Pass zeker niet,’ zo oordeelt David. Even
overlegt hij met medebegeleider Susan, dan maken David en
Austin rechtsomkeert. Met z’n vijven vervolgen we
onze tocht richting U Pass.
 Na
anderhalf uur komen we in een enorme vallei met steile bergwanden
en snelstromende watervalletjes. Uit een soort scheur rechts
in het berglandschap zien we een rivier tevoorschijn komen.
‘Daar is U Pass,’ zegt Susan. We wandelen stroomopwaarts
naast de rivier en al snel ligt de steile U Pass voor ons.
Dit wordt een zware klus. De rivier zoekt de kortste weg
tussen de snelle rotsen en klettert naar beneden. De klim
is uitputtend maar absoluut de moeite waard, ondanks de
opgekomen regen. Eenmaal op de top kijken we met een voldaan
gevoel naar beneden. Dat hebben we mooi gedaan, dat ligt
lekker achter ons.
Wat
ik echter niet weet, is dat de afdaling aan de andere kant
nog veel steiler en gladder is. En daardoor gevaarlijk.
Tijdens het eerste deel van de afdaling is helmgras de enige
houvast. Om de tien meter verlies ik mijn evenwicht en glijd
ik een stuk naar beneden. Gelukkig kom ik op mijn weg geen
rotsen tegen. Het regent inmiddels hard en ik voel me onzeker
en onmachtig. Ook de anderen hebben problemen met hun stabiliteit
en gaan meerdere malen onderuit. Ik realiseer me dat ik
elke stap geconcentreerd en vol vertrouwen moet nemen. Elke
stap moet nu raak zijn, een misser kan ik me niet veroorloven.
Mijn kracht neemt echter snel af en mijn benen beginnen
te zwabberen. Langzamerhand maakt het helmgras plaats voor
rotsen. Dit zorgt voor iets meer stabiliteit, maar het blijft
glad en glibberig. Genieten is er zeker niet bij.
Na enkele uren afzien wordt de afdaling geleidelijk wat
vlakker en komt mijn vertrouwen beetje bij beetje terug.
Omdat het al aardig laat begint te worden en iedereen vermoeid
en doorweekt is, besluiten we een slaapplaats voor de nacht
te zoeken. We klimmen een stuk de berghelling op, het bos
in, maar nergens kunnen we een vlakke ruimte vinden. We
moeten genoegen nemen met een plekje midden in de bush,
bovenop struiken en boomstronken, dicht bij een diepe afgrond.
Na een geïmproviseerde maaltijd duiken Wade en ik snel
onze tent in, daar waar het droog is. We drinken enkele
biertjes om zowel de sfeer als de slaap te bevorderen. Het
werkt en we pakken zelfs meer slaap dan de eerste nacht.
 De
volgende dag maakt veel, zo niet alles, goed. ’s Ochtends
regent het nog, maar na een uurtje klaart het op en breekt
de zon tussen de wolken door. De mist trekt weg en langzaam
maar zeker komen de besneeuwde bergtoppen te voorschijn.
Een schitterend gezicht. We ontbijten naast de kabbelende
rivier en genieten van de serene rust en het adembenemende
landschap. Vandaag is de tocht een stuk makkelijker dan
gisteren. We hebben de U Pass achter ons gelaten en dienen
alleen nog maar het pad naar eindpunt te volgen. Een tocht
van ongeveer vijf uur. We wandelen door het regenwoud, naast
de snelstromende rivier. Overal om ons heen zien we watervalletjes
en meanderende stroompjes die uitkomen in de rivier. De
diverse groentinten van de vegetatie in combinatie met het
blauwe, levendige water zorgen voor mooie kleurencombinaties.
 We
lopen stevig door en hebben een lekker ritme te pakken.
Slechts tweemaal zijn we genoodzaakt de rivier over te steken.
De eerste keer is de stroming erg sterk en gaan we geketend
aan elkaar naar de overkant. De tweede keer kunnen we een
ijzeren touwbrug gebruiken om de rivier over te steken.
Erg makkelijk. Na deze hindernis zijn we dichtbij het eindpunt.
We lopen nog een klein half uurtje en komen dan eindelijk
aan op de plaats waar we twee dagen geleden met de bus aankwamen.
Hoewel ik hier al eerder ben geweest, zie ik nu pas het
bord met de verschillende wandelroutes. Ook zie ik nu pas
voor het eerst de mededeling over onze tocht: ‘U Pass
is a difficult route which requires alpine experience.’
Misschien ben ik wel blij dat ik dit niet wist voordat ik
aan de trip begon. Moeilijk was het zeker, afzien zelfs.
Maar achteraf blijkt het toch altijd weer een mooie ervaring…
volgende
reisverslag (Australië) |
vliegticket
