Nieuw Zeeland - Van het Zuider- naar het Noordereiland

| Fiordland | Terug naar Auckland | Te Anau naar Milford Sound | Franz Josef |
| Punakaiki & het Abel Tasman National Park | Noordereiland |

door Emiel Martens

Terug naar Auckland

Ik hoop dat Willy Wanker het redt. De knusse Nissan uit 1982, zonder zijspiegels, stuurbekrachtiging en overtuigende remmen, maar met haperende taperecorder, koplampen en achterklep, staat zoals altijd solide en vastberaden op de parkeerplaats van het Toroa House, het internationale studentencomplex waar ik de afgelopen vijf maanden heb gewoond. Toch een beetje bezorgd. Mijn auto heeft natuurlijk niet voor niets de naam Willy Wanker gekregen. Maar goed, ik geef hem een kans. Heeft ‘ie verdiend. De komende drie weken kan hij zijn imago als bijtertje waarmaken. Tijdens mijn trip is hij namelijk mijn enige constante metgezel. Samen gaan we, via de westkust van het Zuider Eiland, dwars door de uitgestrekte binnenlanden van het Noorder Eiland, terug naar de stad waar het zes maanden geleden allemaal is begonnen: Auckland.

Als je alleen reist, maak je van objecten al snel personen. Willy is absoluut een auto, maar soms lijkt hij toch echt menselijke trekjes te bezitten. ’s Ochtends is hij niet vooruit te branden, ’s middags kijkt hij uit naar de pauze en ’s avonds moet ‘ie bijkomen. Je kan hem nooit volledig vertrouwen en hij doet niets voor niets. Qua uiterlijk heeft meneer Wanker, met zijn vrolijke koplampen en (kind)vriendelijke uitstraling, wel iets weg van de auto van Bassie en Adriaan. Ook een grote persoonlijkheid. Objecten worden meestal kameraden uit verveling of eenzaamheid. In de film Cast Away weet Tom Hanks zijn hoofd erbij te houden door vriendschap te sluiten met Wilson, een volleybal.

Tijdens mijn trip naar Auckland heb ik me echter nauwelijks verveeld, en eenzaam ben ik eigenlijk ook niet echt geweest. Wat Willy voor mij betekent is daarom misschien beter te vergelijken met wat Kid voor Micheal Knight betekent, of Herbie voor Jim Douglas. Een team, een duo. Willy en ik zijn tijdens onze rit trouwens amper alleen geweest. Steeds weer komen we reizigers tegen die dezelfde kant opmoeten en een lift goed kunnen gebruiken. Natuurlijk is alleen zijn niet hetzelfde als eenzaamheid, maar het is altijd leuk om je ervaringen met iemand te delen. Ondanks, of misschien juist omdat je die persoon pas net hebt leren kennen.

De eerste drie dagen van de trip word ik vergezeld door mijn goede Nieuw-Zeelandse vriendin Sarah en mijn Tsjechische kamergenoot Roman. Vanuit Dunedin rijden we naar Te Anau in Fiordland, waar we tegen de avond arriveren. Het is al donker, en erg koud. Sarah wijst ons de weg naar het hostel waar ze zelf een zomer heeft gewerkt. ‘Een erg vruchtbare periode,’ zoals ze haar tijd daar zelf bescheiden samenvat. Het plan is om de volgende morgen naar Milford Sound te rijden, de beroemdste en best bereikbare gletsjerfjorden aan de zuidwestkust van Nieuw-Zeeland.

vorige reisverslag (Australië) | volgende reisverslag

Bestel 'n vliegticket, hotelkamer en nog veel meer via Travelmarker

Zoek een voordelige vliegticket lastminute reisverzekering hotelkamer vakantiehuisje camping reisarrangement golfreis cruise huurauto treinreis