Van Te Anau naar Milford Sound
  ‘Bereikbaar’
blijkt tijdens het rijden een erg relatief begrip. Op de
weg van Te Anau naar Milford Sound, de enige verharde weg
naar de fjorden, is het in de winter normaal gesproken verplicht
om sneeuwkettingen te gebruiken. ‘Maar deze winter
is het tot nu toe niet echt nodig geweest, de weg is in
goede conditie en de zon schijnt volop,’ verzekert
de hostelreceptioniste ons. ‘Maar respecteer de weg.
De laatste weken zijn er weer enkele ongelukken gebeurd
omdat automobilisten de gladheid onderschatten,’ voegt
ze er aan toe als we de deur uitlopen.
Autorijden op de weg naar Milford is een avontuur op zich.
En de eerste grote test voor Willy. De weg staat bekend
als een van ‘s werelds mooiste alpiene autoroutes,
met scherpe bochten, slingerende klimmetjes en steile afdalingen.
De route biedt besneeuwde bergtoppen, snelle watervallen
en reflecterende meren. Het hoogtepunt wat betreft rijvaardigheid
is de Homer Tunnel, een nauwe en donkere doorgang van 1,2
kilometer dwars door het woeste berglandschap. Naar Milford
Sound toe steil naar beneden, de terugweg steil omhoog.
De ingang van de tunnel is minimaal één keer
per jaar bedekt door een lawine, ongelukken zijn geen uitzondering.
In Nederland zou een soortgelijke tunnel nooit voor verkeer
worden opengesteld, dat weet ik zeker. Een glimlach. Ongelooflijk.
 Het
einde van de spectaculaire autorit betekent voor Roman en
mij tevens het begin van de ontspannende boottocht op de
glasheldere wateren in de fjorden. Sarah blijft aan wal
om te genieten van de zon. Vandaag zien we Nieuw-Zeeland
waarschijnlijk op z’n mooist: in de winter, maar met
heerlijk weer. Besneeuwde bergtoppen en stilstaande wateren,
met daarachter een strakblauwe lucht en een stralende zon.
Na de twee uur durende boottocht rijden we meteen terug
naar Te Anau. Zo voorkomen we dat we laat in de avond in
Queenstown, onze volgende plaats van bestemming, aankomen.
Bergopwaarts is de Homer Tunnel een nog grotere uitdaging,
maar Willy Wanker houdt zich ijzersterk. Behalve wat rookvorming
is niets te merken van enig verval.
In Queenstown beleven we de laatste avond met z’n
vieren. Morgen gaan Roman en Sarah al liftend terug naar
Dunedin, terwijl Willy en ik onze weg via de westkust zullen
vervolgen. De avond in Queenstown wordt een nacht, en we
eindigen in een benauwde maar gezellige nachtclub. Langs
de kant van de snelweg neem ik de volgende dag afscheid
met Roman en Sarah. Als ik van hen wegrijd, kijk ik even
in mijn achteruitkijkspiegel en zet ik de muziek keihard
aan. De taperecorder werkt dit keer verrassend goed. Nu
ben ik toch echt alleen (Ja Willy, je bent een auto). Op
weg naar Auckland, en uiteindelijk, op weg naar huis.
 Ik
slaap in een hostel in Wanaka, een toeristisch stadje dichtbij
een populair skigebied. Ik heb geluk dat ik nog een bed
kan krijgen, want het is bijna overal vol. De avond breng
ik alleen door en even voel ik mij erg eenzaam. Vandaag
was het weer afscheid nemen. De daaropvolgende dagen verdwijnt
dit gevoel echter voorgoed naar de achtergrond. Alsof ik
een drempel overga en mijn eigen vrijheid bewuster ervaar.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag |
vliegticket
