Ivalo - Noordkaap (Maandag 24 juni 2002)
Bij Utsjoki in Noord-Finland rijden we dan eindelijk de
grens met Noorwegen over, terwijl steeds meer regen uit
de lucht valt. De weg is bochtig en verlaten, maar we genieten
van het eindelijk veranderde natuurschoon: heuvels, bergen
met sneeuw en een kronkelige weg. Naarmate we Karasjok naderen
wordt de lucht steeds helderder en af en toe breekt zelfs
de zon door. We hebben het gevoel dat we nu het mooiste
Scandinavische land betreden, al is het alleen maar om de
bergen.
Halverwege de weg naar Karasjok stoppen we op een parkeerplek
om te picknicken en hoe mooi Finland ook was, dit is nog
mooier. In Karasjok gaan we even langs het parlementsgebouw
van de Samen, vlakbij het openluchtmuseum over de Berg-
en Rivier-Samen. Maar al snel haasten we ons verder, nog
verder naar het noorden.
Bij Kolvik nemen we nog een klein weggetje naar Trollholmsund
waar grillige rotsformaties versteende trollen moeten voorstellen.
Een prachtig wandelgebied, maar daar hebben we te weinig
tijd voor. Nog verder naar het noorden gaan we door de eerste
toltunnel (bijna € 26) onder de zee door naar het eiland
Magerøya. De een na de andere tunnel rijden we door
en de één is nog slechter dan de andere. Eentje
is zelfs nog niet af en onverlicht, de rotspunten lijken
nog over de weg te hangen, doodeng.
Dit eiland is één van de zomerverblijven van
rendierkuddes en de eerste kudde die we zien bestaat uit
bijna 100 dieren. We besluiten om voortaan niet meer voor
elk rendier te stoppen om een foto te nemen.
Ook zien we onze eerste grote watervallen op deze reis en
hierbij gaat het net als met de rendieren. Na een stuk of
honderd gezien te hebben zullen we ze vast niet allemaal
meer fotograferen.
De weg die langs de oostkust van het eiland loopt, is of
heel erg smal, of heel erg slecht. Maar zo slecht als de
weg is, zo mooi is de natuur. Hoe noordelijker we komen,
des te meer gaat het landschap overeenkomsten vertonen met
de Hooglanden van Schotland. Daar zochten we naar woorden
om het landschap te beschrijven, maar nu weten we het pas
echt: dit is een toendra-landschap.
Van zeenivo stijgen we tot flinke hoogten om vervolgens
weer af te dalen naar de kust. Soms schijnt de zon overweldigend,
dan weer bevinden we ons in dichte mist. Een verraderlijk
eiland.
  In
het dorpje Honningsvåg lopen we even door het centrum
en langs de haven en eten een broodje worst (€ 8 per
stuk). Aangezien de zon nu nog regelmatig schijnt en de
weersberichten slecht zijn, besluiten we direkt door te
rijden naar de Noordkaap. We zien dan wel of we vannacht
alsnog een keer gaan.
De weg van Honningsvåg naar de Noordkaap is spektakulair
en al rijdend nemen we heel wat foto's. En we blijven maar
denken aan de Hooglanden van Schotland, waar dit landschap
toch wel heel erg op lijkt.
 Onderweg
komen we fantastische landschappen tegen, maar uiteindelijk
belanden we toch bij het Noordkaap-komplex. Eén of
andere idioot heeft er een mega-miljoenen gebouw neergezet
en we moeten meer dan € 50 betalen om er te komen.
We wisten van vele anderen al dat er weinig te zien was.
Alles is inbegrepen, zei het meisje bij de kassa nog, maar
de koffie voor enkele euro's is dat blijkbaar niet. Je mag
gratis rondlopen en er is een tentoonstelling en een film
die je gratis mag bezoeken. O ja, ook de toiletten zijn
gratis.
We gingen naar de Noordkaap omdat je daar natuurlijk ook
moet zijn geweest wanneer je toch in de buurt bent. De natuur
op het eiland zelf vonden we boeiender dan het Noordkaapkomplex
zelf en de omgeving daar. En het echte noordelijkste plekje
van Europa ligt nog noordelijker, maar is alleen na een
lange wandeling (18 km.) te bereiken.
 Op
het uiterste noorden (tenminste per weg) van Europa konden
we uitkijken over de zee, een troosteloos en uitzichtsloos
gezicht. En het was fris met de wind die er stond.
Maar we zijn op de Noordkaap geweest zoals onze foto's bewijzen.
Maar nog een dag hier rondbrengen, nee, dat zagen we niet
zitten.
Tegen 9 uur vertrekken we weer en aangezien het toegangsbewijs
voor 2 dagen geldig is, hopen we dat onze nederlandse 'buren'
nog niet op weg zijn naar de Noordkaap. Dan kunnen we hun
het toegangsbewijs geven en het bedrag delen.
En ze zijn er nog, ze gaan pas tegen middernacht naar de
Noordkaap. Terwijl de wind buiten hevig tekeer gaat en het
licht blijft, besluiten wij om morgen al naar het zuiden
richting Alta te vertrekken omdat we het idee hebben dat
daar meer interessante dingen te zien zijn dan hier. Later
horen we dat de truc met de toegangskaart inderdaad gelukt
is. Scheelt toch bijna € 30,-.
vorige
reisverslag (Finland) | volgende
reisverslag
|
vliegticket
