Een hemelse tocht met Jesús (deel 2)
Samen met Jesús en het Duitse stel gaan we met
de bus richting Ica. Vanuit daar pakken we een taxi om vervolgens
te belanden in Huacachina, een oase omgeven door immense
zandduinen. De reden om naar Huacachina te gaan is meerledig.
Allereerst is het gewoon een lekker rustige en zeer mooie
plaats. Ten tweede kan je er sandboarden (volgens Robert
zijn we nu superhip, omdat sandboarden zelfs nog niet op
MTV is geweest) in de zandduinen.
  Na
een korte rustpauze in het hotel besluiten we dat het tijd
is voor wat stoere acties. We zoeken allebei een board uit
(type snowboard) en beginnen de immense klim omhoog. Na
totaal uitgeput boven aangekomen te zijn, liggen we eerst
een kwartier in het zand om bij te komen. Met mijn voeten
in de banden sta ik op de top van de duin en kijk ik naar
beneden. Ik vraag mezelf af waarom ik zo stom ben geweest
om dit te doen. Hoewel ik geen hoogtevrees heb, is de duinhelling
toch wel erg stijl en ik heb helemaal geen wintersportervaring.
Met mijn verstand op nul schuif ik richting afgrond en probeer
ik wat voorgangers te imiteren. Al met al gaat het beter
dan verwacht en ik vind het zelfs zo leuk dat ik een tweede
keer omhoogklim. Ondertussen staat Robert ook klaar om de
sprong te wagen en met hoge snelheid zie ik hem naar beneden
komen. Haastige spoed is zelden goed en dat geldt ook voor
jou Robert! Zijn snelheid loopt ietwat uit de hand en hij
gaat een paar keer over de kop (waarbij hij zowel zonnebril
als petje verliest) en onder het zand komt hij beneden aan.
De volgende dag moeten we tot mijn spijt alweer door richting
Nazca, maar niet voordat ik me heb voorgenomen om zodra
ik thuis ben te gaan leren snowboarden. Voor de trip naar
Nazca heeft Jesús een Amerikaanse slee geregeld zodat
we er in no-time zijn. En inderdaad een kleine anderhalf
uur later komen we in Nazca aan. Het hotel dat Jesús
voor ons heeft uitgekozen (El Mirador) is ronduit voortreffelijk.
Die dag relaxen we een beetje, kopen we wat souveniertjes
en douchen we heerlijk warm in onze eigen badkamer.
 In
de ochtend zouden we eigenlijk eerst moeten beginnen met
de vlucht over de Nazca Lines, maar in verband met slecht
zicht wordt de vlucht uitgesteld naar de middag. Het programma
wordt omgegooid en we gaan eerst naar de begraafplaats in
de woestijn. We hadden gedacht dat we hier de mummielijken
gewoon verspreid door de woestijn zouden zien, maar vanwege
de vele diefstallen van de afgelopen jaren hebben de archeologen
alle skeletten verzameld en voor de toeristen speciaal een
kleine exhibitie gemaakt (joepiedepoepie, NOT!). We mogen
dus braaf achter onze gids aanlopen en her en der worden
we volgens een aangegeven pad langs opgedofte lijken geleid.
Veel toeristischer kan het bijna niet en Robert en ik vinden
het een beetje tegenvallen.
Na dit doodse gebeuren komt er weer wat leven in de brouwerij
als we langs een pottenbakkerij gaan. Hier maken ze handgemaakte
replicas van de befaamde Nazca keramieken (waarvan ik een
met de hand vervaardigd erotisch beeldje en een schaaltje
heb aangeschaft -->niet uit de dure pottenbakkerij hoor).
Ze laten zien hoe het proces in zijn werk gaat en al snel
heb ik door waarom zelfs de replicas een aardige duit kosten.
Na door de winkel gelopen te zijn en ik me in de hand heb
weten te houden (koopziek is ook een ziekte), gaan we richting
een goudverwerkingsbedrijfje. Hier krijgen we het proces
van grote stukken erts naar een heel klein beetje goud te
zien. Tevens zijn we getuige van een lichte vorm van kinderarbeid
onder de bezielende klanken van de hier zeer populaire salsamuziek.
Na onze goudkoorts is het dan eindelijk zover, we mogen
richting vliegveld om vanaf daar tot ongekende hoogten te
stijgen.
 Na
een uurtje wachten (we kregen geen toestemming om te vliegen
vanwege het weer) mag de eerste groep richting de drie klaarstaande
vliegtuigen. Aangezien er maar drie mensen in het vliegtuig
kunnen (buiten de piloot) ben ik genoodzaakt met een ander
stel mee te vliegen. Eenmaal plaatsgenomen naast de piloot
zijn we het eerste vliegtuig van die dag in de lucht en
kan het feest beginnen. Na één minuut vliegen
ligt het vrouwelijk gedeelte van het stelletje al zakjes
vol te kotsen en ze blijft vervolgens de rest van de vlucht
ziek op de schoot van haar man liggen. Hij en ik genieten
echter met volle teugen van het uitzicht en de mysterieuze
tekeningen in de woestijn.
 
In het begin zijn ze moeilijk te spotten, omdat ik ze groter
in mijn gedachten had. Maar na een paar keer weet ik waar
ik op moet letten en geniet ik langer van de kunstwerken
in kwestie. Na 35 minuten sta ik weer met beide benen op
de grond en is het de beurt aan Robert en het Duitse stelletje.
Ook zij komen weer heelhuids terug en samen met Jesús
gaan we terug naar ons hotel.
Omdat hij die avond terug moet richting Pisco (zijn woonplaats)
besluiten Robert en ik hem te trakteren op een afscheidsmaaltje.
Na dit laatste avondmaal met Jesús is het dan zover;
het is tijd voor een afscheid. We bedanken hem voor zijn
goede zorgen en zijn altijd vrolijke humeur en we wensen
elkaar het allerbeste. Ik beloof hem nog (als trouw discipel
zijnde) zijn blijde boodschap te verspreiden onder de Nederlanders
thuis en alle andere nationaliteiten die ik op mijn reis
nog tegenkom. Mocht je dus ook zin hebben in zo'n hemelse
ervaring dan kan je contact opnemen met ons aller geestelijk
en spiritueel leider Jesús. Bij deze van harte aanbevolen
door zowel Robert als mij!
Jesús Alejandro Muñoz Maquillaza - Sales Agent
Marquez de Mancera #263
Pisco, Peru
Telefoon: 034-531029
Mobiel: 034-690369
Email: jamm-@terra.com.pe
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag
Dit reisverslag is een verkorte versie uit wereldtrip.com,
een wereldreis van Jeroen Uittenbogaard
|
vliegticket
