Lake Manyara Nationaal Park
  Lake
Manyara Nationaal Park is een relatief klein park, maar
een aantrekkelijk park met grote variëteit aan habitats.
De steile zijwand van de Great Rift Valley vormt een spectaculaire
achtergrond voor bossen, een savanneachtig moerasland en
een aantrekkelijk zoutmeer. Lake Manyara Nationaal Park
is waarschijnlijk het meest bekend door zijn boomklimmende
leeuwen, die je soms op het heetst van de dag op de takken
van de grote acaciabomen kunt zien liggen. Daarnaast hebben
we grote kuddes buffels, olifanten, giraffen, dikidiki's,
zebra's en roofvogels gezien op onze gamedrive. We zijn
zo vaak in dit park geweest vooral om de boomklimmende leeuwen
te observeren, maar helaas we hebben dit nog nooit meegemaakt.
  Er
zijn bij het meer in het Lake Manyara Nationaal Park ontelbare
watervogels: flamingo's, ganzen, allerlei soorten eenden,
kraanvogels, pelikanen en ooievaars. Het is een geweldig
kleurrijk schouwspel. Als je de rotswand afdaalt met de
landcruiser, over een moeilijk begaanbare weg naar beneden
zie je al gauw de bossen en de vlakten. In het woud is water
ruimschoots voorhanden. Er zijn veel beken en het water
komt permanent van de rotswand naar beneden. In het hele
woud zijn bronnen. Het grondwaterwoud van Manyara geeft
je een sprookjesachtig gevoel.
In Afrika moet je overigens altijd heel zuinig zijn met
water. Ga nooit zwemmen in stilstaand water, "Bilharzia"
kun je krijgen door contact met bepaalde typische tropische
slakjes die zich alleen in stilstaand water bevinden. Deze
slakjes kunnen een ziekte overbrengen, die de lever en de
ingewanden aantasten.
Het woud in het Park Manyara deed ons herinneren aan Tarzan.
Het is groen en koel met prachtige vijgenbomen. Aan de voet
van de wand overheerst één boom zowel in omvang
als in aanzien, de apebroodboom. Door het weerfenomeen El
Ninjo (1998) kun je niet meer bij het meer komen er is toen
zoveel water gevallen, dat het onmogelijk is daar naar toe
te rijden. Tweederde van het Lake Manyara Nationaal Park
is bedekt met water. Het water is iets gezakt, maar El Ninjo
heeft hier wel zijn best gedaan, wat zeer jammer is. Voor
1998 hebben we hier nijlpaarden zien lopen met hun babies.
Wat zijn nijlpaarden kolossaal Het nijlpaard is een dikke
sinjeur die in het water zeer actief is, maar ook op het
land zeer hard kan lopen.
  Ik
was een olifant aan het filmen die tegen een boom zijn kolossale
lichaam stond te schuren, jeuk natuurlijk, daar hebben we
allemaal wel eens last van. De olifant liep de bosjes weer
in en na een vijf minuten sjokte hij weer naar dezelfde
boom en begon zich opnieuw te schuren, toen hield hij op
en begon aan de bladeren van de acacia te eten, hoewel die
toch wel hoog zaten, kon hij daar met zijn lange slurf makkelijk
bij. Hij pakte met zijn slagtanden de schors eraf en trok
de tak naar beneden. Hij duwde en duwde tegen de boom of
zijn leven ervan af hing, steeds verder ging de boom omlaag
en het kraken was duidelijk hoorbaar, we zagen de boom steeds
verder naar beneden komen. Totdat hij er genoeg van had.
In het Lake Manyara Nationaal Park heeft Ian Douglas-Hamilton
onderzoek gedaan naar de olifanten en hier jaren gewoond.
Hij kende al de olifanten bij naam. Bij de Ndala-rivier
zette hij zijn kamp op bij een verhoging van de rivierwal
met uitzicht op de poel aan de voet van de waterval. Het
water is helder en heerlijk fris. Ian en zijn vrouw hebben
4 jaar in de wildernis geleefd en trokken met de olifanten
en vele andere wilde dieren op.
Apen
Er leven ook veel bavianen met uiteraard hun nageslacht
in het Lake Manyara Nationaal Park. Bavianenmoeders zijn
zeer zorgvol voor hun nageslacht. De kleine dreumesen zijn
dan ook zeer kwetsbaar. Na een maand kunnen zij al paardje
rijden op moeders rug en leren zij van hun bezorgde moeders
welke vruchten eetbaar zijn en welke gevaren zij moeten
trotseren om te overleven. De blue monkey leeft hier ook.
De groene meerkatapen leven, afhankelijk van het terrein,
in troepen van 6 tot 30. Hun grootste vijand is het luipaard.
De groene meerkataap is een slanke aap met stompe snuit,
heeft een gladde vacht en een zeer lange staart. Het mannetje
is duidelijk herkenbaar aan zijn bijna lichtgevende, blauwe
balzak. Een verrassende eigenschap van de meerkat is de
gulzigheid waarmee hij zijn mond vol propt met allerlei
voedsel. Maar al dit eten gaat echter niet rechtstreeks
naar de maag. Het wordt zelfs niet meteen opgekauwd, maar
het wordt opgeslagen in de enorme wangzakken die een meerkataap
heeft.
Voeder nooit apen (of een ander in het wild levend dier)
en blijf op een afstand. We hebben gezien hoe een toerist
met een huurauto uit de auto stapte en bananen aan de bavianen
voerde. Een catastrofe ondanks de waarschuwingen van onze
gids, want we reden toevallig langs. Ga nooit uit de auto,
alleen als er plaatsen zijn waar dit is toegestaan. De baviaan
liep krijsend weg, maar de toerist miste wel twee vingers
en moest naar het ziekenhuis gebracht worden. De details
zal ik u besparen, maar het was verschrikkelijk om te zien.
Op de rand van de Rift Valley zijn hotels/lodges en tented
camps.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag
|
vliegticket
