Het Serengeti Nationaal Park
Het Serengeti Nationaal Park in Tanzania is het bekendste
Nationale park van de wereld. Professor Bernhard Grzimek
en zijn in Oost-Afrika dodelijk verongelukte zoon hebben
dit park door hun (in vele talen vertaalde) boek: "Serengeti
mag niet sterven" wereldbekend gemaakt.
  Landschap
Het park bestaat uit landschappen van boomloze, uitgestrekte
grasvlakten in de centrale delen van het park tot savannen
met acacia's, dicht struikgewas en zelfs bos langs de rivier
de Mara. Het "kopje" is een rotsformatie van graniet die
door erosie bloot is komen te liggen en later door de enorme
temperatuursverschillen van dag en nacht ongeveer drie kwart
deel in omvang is geslonken. De kopjes tonen ons een deel
van de granieten ondergrond van het grootste deel van de
Oost-Afrikaanse hoogvlakte.De kopjes worden bij naam genoemd.
Bergen komen in de Serengeti niet voor.
de Olduvai-kloof
De Serengeti-steppe is hier heel vlak. Je zou denken dat
je met gesloten ogen een hele dag zou kunnen lopen zonder
enig gevaar en hoogstens ‘n keer met je voet tegen een gnoe-schedel
zou schoppen of met je voet in een vossengat terecht zou
komen. Maar in werkelijkheid zou een geblinddoekte wandelaar
hier een kilometer achter de stuifduinen honderd meter loodrecht
naar beneden in de afgrond storten. Er loopt namelijk een
ongeveer 100 meter diepe grote rivierbedding dwars door
de Serengeti-steppe. De Masai noemen de kloof Oldupai, omdat
hier een soort wilde sisal groeit, waarmee men goed kan
vlechten en binden. Bij ons is de kloof bekender als de
Olduvai-kloof, door de belangrijke ontdekking van Mary Leakey,
de vrouw van de antropoloog Dr Louis Leakey. Ze vond twee
grote tanden en een deel van een schedel in de Olduvai-kloof.
met tussenpozen werkten de familie Leakey 25 jaar lang in
de Olduvai-kloof, waar ze een aantal dierlijke fossielen
en zeer primitieve werktuigen opgroeven. Ze vonden zelfs
een maar liefst 1,7 miljoen jaar oude schedel. Dr Leakey
doopte zijn vondst de "Homo Habilis, ofwel "handige mens".
Bekender was de notenkraker man of "Zinjantropus Bosei",
een skelet, die nu in het Nationaal Museum in Dar es Salaam
staat te prijken.
  Dieren
In de Serengeti kun je kuddes kongoni's, troepen bavianen,
kuddes riet- en bosbokken, zwermen francolini's, parelhoenders
en andere gevogelte zien. Miljoenen cicaden sjirpen hun
lied, hyena's huilen of lachen, zebra's en jakhalzen blaffen
en de leeuwen brullen. Dat is de Afrikaanse nacht, zoals
men het zich niet schoner kan wensen. De Serengeti is zo
overweldigend, dat woorden om het te beschrijven ontbreken.
Overal ziet het zwart van het wild. De steppe dreunt en
het stof waait op onder de hoeven van duizenden en nogmaals
duizenden zebra's en gnoes.
 Gnoes
De bekendste trektochten zijn wel die van de wildebeesten
of gnoes. Ze verzamelen zich rond Naabi Hill en Ndutu. Dit
is een werkelijk een geweldige ervaring. En dat moet je
zeker meegemaakt hebben. Alleen al de geluiden die de gnoe's
voortbrengen. De gnoe is zo groot als een klein paard, maar
veel lomper. De gnoe lijkt uit verschillende dieren opgebouwd,
zo merkwaardig ziet hij eruit. De verhoudingen tussen de
betrekkelijk kleine en zware kop, het krachtig voorlichaam
en het nogal sierlijke achterlichaam lijken zoek. Het is
een eigenaardig beest met zijn kleine oogjes en een korte
nek.
De gnoes hebben lichtbruine kalveren. We zijn vier uur
bezig geweest om een klein gnoekalfje (dat onze landrover
voor zijn moeder aanzag) weer terug te brengen naar de kudde
in de hoop dat moedergnoe haar terug zou vinden, maar tevergeefs.
Eindelijk dachten we toen ze weer naar de kudde rende, en
dat een andere moedergnoe zich over het kleintje zou ontfermen.
Maar nee hoor! Hopeloos en zo triest, die kleine zou zeker
ten prooi vallen aan een hyena of leeuw. Waarschijnlijk
was haar moeder ook gedood door leeuwen. Wat is dit toch
zielig, maar zo is de natuur.
Zo hebben we een kleine zebra gewond rennend achter de auto
gehad die deze voor zijn moeder aanzag. Of later het Masai
kalf dat dezelfde neigingen had. Elke keer stopten we en
zetten hem in terug de bush. Maar telkens rende hij als
een gek weer achter de landcruiser aan.
 Later
zagen we in de spiegel van de auto een Masai-herdersjongen.
Deze kwam zijn kalfje ophalen. Toen we weer vertrokken met
de auto maakte het kalfje zich los van de Masai-jongen en
rende weer achter ons aan. We hadden gelukkig een touw in
de auto en hebben dit het om het kalfje zijn hals gebonden,
opdat hij weer niet zou vluchten. Gelukkig ging alles goed
en de Masai-jongen was blij, vooral omdat hij snoep en een
pen van ons had gekregen.
 
Luipaarden
In het Lobo-district zagen we twee luipaarden die een afspraak
hadden, wat zeer uniek was. Helaas was het gras hoog, waardoor
je ze bijna niet kon zien. Geweldig dat het vrouwtje en
het mannetje samen waren en dat deze twee prachtige luipaarden
zorgen voor het nageslacht. Echt prachtig om te zien, maar
dit konden we jammer genoeg niet filmen. Maar toch konden
we genieten van dit spectaculaire schouwspel.
Hyena's
Hyena's krijgen zwarte babies en zijn zeer zorgzaam. De
kaken van de hyena's zijn krachtig. Met ongelooflijk gemak
kraken ze de zwaarste botten om bij het merg te kunnen komen.
 Leeuwen
Roedels leeuwen met oma, moeder en dochters en zonen. En
dan de prachtige mannetjes. In het westelijk deel van de
Serengeti, waar de grote kuddes tijdens de droge tijd in
de buurt van de op het Victoria-meer afwaterende rivieren
verblijven, komen ook talloze andere herbivoren voor die
allemaal gebruik maken van het aanwezige voedsel. Het Lobo-district,
vlakbij het Victoria-meer, is een zeer mooie omgeving. Vaak
houden de toeristen zich meer op in het hart van de Serengeti,
wat wel jammer is. In het Lobo-district zijn de leeuwen
veel schoner dan op de Serengeti-vlakten, waar ze een en
al vlieg op hun huid hebben.
De gele reuzenkatten doden gnoes, zebra's en antilopen.
Dat gaat heel vlug, ze bijten in de nek of breken de ruggengraat.
Dat de ene leeuw een andere, een soortgenoot dus, om het
leven brengt, is ongebruikelijk. Leeuwen hebben een speciale
voorkeur voor het vlees van wrattenzwijnen, en ze kunnen
dan ook uren zitten wachten tot er een zwijn uit een hol
te voorschijn komt. Langs het pad waarop we reden zagen
we zo'n warthog, die vliegensvlug langs de weg spoorloos
verdween. Iets verderop lagen onder een boom twee leeuwinnen,
die dit tafereel gadesloegen. Al sluipend kwamen ze dichterbij
en lagen beschut op de loer om in actie te komen. Een van
de biggetjes kwam als eerste het hol uit (ons vermoeden
dat het zwijn jongen had werd hiermee bevestigd). Het ging
grazen op z’n knietjes. Razend snel en bijna niet te volgen
graaide een van de twee leeuwen het kleine biggenzwijntje.
De twee leeuwen begonnen te vechten om het kleine biggetje
en haalden gemeen uit naar elkaar. Uiteindelijk verscheurden
ze het biggetje, zodat ze toch nog allebei wat te eten hadden.
Een date tussen een leeuw en een leeuwin gaat als volgt:
de krolse leeuwin probeert een mannetje met haar charmes
te verleiden. Om hem te lokken, bevochtigd ze haar pad met
urine gemengd met de afscheiding uit haar anaalklieren.
De sterke geur windt het mannetje verschrikkelijk op. We
zien hem koortsachtig haar spoor volgen en met de neusgaten
wijd open haar lucht opsnuiven en aan de bosjes ruiken.
Ze zijn de hele dag bezig met de liefde te bedrijven. Ze
rusten weer uit en gaan weer liggen en mocht het vrouwtje
er weer zin in hebben begint de liefde weer opnieuw. Het
mannetje heeft dus niets in te brengen. Hij volgt haar op
de voet. Er is geen sprake meer van jagen of eten en dat
gedurende drie tot vijf dagen. Als het hem plotseling niet
meer lukt wordt zijn plaats snel ingenomen door een van
zijn metgezellen, die niet ver daarvandaan de hele tijd
op de loer hebben gelegen.
Een bronstig mannetje is bijzonder gevaarlijk. Tijdens het
paren bijt de leeuw in de nek van zijn wijfje om haar bewegingloos
en rustig te houden. Bij het orgasme verslapt zijn greep
en slaakt hij met zijn kop naar achteren een machtige brul.
 Giraffen
Er is een legende, die beweert, dat de mens uit de hemel
op de aarde is neergedaald door langs de hals van de giraffe
naar beneden te glijden. De eerste archeologen, die in de
Egyptische ruïnes werkzaam waren, vonden de eerste
afbeeldingen van giraffe. Ze werden uitgebeeld en aanbeden
als "waarzeggers" en als "uitkijktorens".
Maar nu gaan we wel een hele tijd terug, want de Griekse
opvolgers van de farao’s, de Ptolemeeën, waren bekend
om hun menagerieën die ze er in Alexandrië op
na hielden en het staat geboekstaafd dat Ptolemeus II eigenaar
was van een giraffe. Historisch is ook bewezen, dat Julius
Caesar in 46 v. Chr. een giraffe, die hij van Cleopatra
ten geschenke kreeg, uit Egypte meenam naar Rome en er daarmee
rond het Colosseum paradeerde. China speelde ook een rol
met een giraffe en wel in 1414. Deze werd in de Grote Hal
door Keizer Yung Lo in ontvangst genomen.
Twiga, zoals de giraffe in het Swahili genoemd wordt, is
het toonbeeld van harmonie en vrede. Wel toepasselijk want
als je de lange reus over de steppe ziet wandelen, leeft
hij ook in vrede met zijn metgezellen. In de Sahara kun
je nog steeds grotgravures zien van dit prachtige dier met
zijn melancholieke ogen en die prachtige wimpers. Ze zijn
werkelijk zachtmoedig en leven in goede verstandhouding
met andere dieren, zoals zebra’s, impala’s, wrattenzwijnen
en gnoes.
 Buffels
Buffels, die ook wel eens het zwarte vee van Afrika genoemd
worden, komen overal voor. We hebben een kudde gezien van
wel 800 buffels. Ze zoeken gezelschap bij elkaar in open
terrein. Hun vijanden in de dierenwereld zijn de leeuw en
de krokodil welke een rol speelt als de buffels aan de oever
aan het drinken zijn. Als je door de parken rijdt en je
stuit op een kudde buffels, staan ze je eerst argwanend
maar vooral nieuwsgierig aan te kijken. Vervolgens draaien
ze zich om en gaan er in een onbehouwen galop vandoor. Dan
stoppen ze weer, kijken verbaasd om en staren je opnieuw
grimmig aan om er dan weer in galop van door te gaan.
vorige
reisverslag | volgende
reisverslag
|
vliegticket
