Harare
Wat een chaos op het busstation van Blantyre, waar we
de bus naar Harare namen. We hadden vantevoren een kaartje
gekocht, toen de dame achter het loket al zei: "you can
sit anywhere", ondanks het feit dat er plaatsnummers op
het ticket stonden. Kwestie van vroeg opstaan en er op tijd
bij zijn, dus. Dat bleek helaas niet te lukken; voordat
alles en ook nog de tent was ingepakt, was het half 7 's
morgens. De bus, die om 7 uur zou vertrekken, zat al behoorlijk
vol en overal had men plaatsen gebarricadeerd met tassen
en koelboxen (!), terwijl de mensen zelf blijkbaar ergens
buiten de bus waren. Tegen zevenen begon iedereen binnen
te stromen en toen begon de ellende: een paar mensen wilden
toch echt op hun eigen plaats zitten volgens hun ticket
en probeerde dat met behulp van de controleur af te dwingen.
En iemand die zijn tas keurig netjes op zijn rechtmatige
plaats (alweer volgens het ticket) had gezet, kwam tot de
ontdekking dat zijn tas was verdwenen en de plek bezet.
Kortom, grote chaos, veel geschreeuw heen en weer en een
vertraging van bijna een uur. Lekker begin van de dag !
In het donker kwamen we aan in Harare, waar we een taxi
namen naar een guesthouse. Lekker een kamer met een supergroot
bed geboekt, want het was te donker om de tent op te zetten.
Superlekker geslapen in dat wegzakbed.
De volgende dag moesten we eerst geld halen, jammer dat
Afrika nog geen soort euro heeft uitgevonden want we moeten
steeds weer wennen aan nieuwe valuta. Geld halen in Zimbabwe
blijkt geen makkelijke zaak. Er is een enorme inflatie vanwege
de onstabiele politieke situatie, maar alle banken waar
we onze travellers cheques wilden wisselen hanteren een
officiele koers van 55 Zimbabwe dollar voor 1 US dollar.
En dat terwijl op de zwarte markt je US dollar 250 of 300
Zim dollar waard is. Maar met travellers cheques kun je
straat niet op en bovendien is het waarschijnlijk illegaal.
Uiteindelijk zijn we naar het kantoor van American Express
gegaan in de hoop dat ze dollars voor onze cheques wilden
geven, die we dan vervolgens weer kunnen omwisselen tegen
een gunstige koers. Dat ging niet, je krijgt geen US dollars
in Zimbabwe.
Wel bleek dat ze daar een gunstige koers rekenden voor travellers
cheques, dus hebben we maar meteen flink gewisseld. Pas
toen de baliemedewerker de telmachine aanzette, realiseerden
we ons dat de grootste eenheid in biljetvorm 100 Zimdollar
is, en we in totaal een bedrag van 54.000 Zimdollar zouden
krijgen. We wisten van gekkigheid niet waar we de enorme
stapels moesten laten, onze geldbuidels puilden uit en we
stopten de rest in broekzak en fotocameratas.
Omdat nu ineens alles weer spotgoedkoop was (de waarde
van geld is hier echt relatief) zijn we ons daarna te buiten
gegaan aan een souvenir shop-till-you-drop festijn. Heel
decadent zijn we daarna per taxi teruggegaan naar het hotel
(want de boodschappen en souvenirs waren zo zwaar).
's Avonds raakten we in een bar aan de praat met een stel
uit Zimbabwe die een visbedrijf in Mozambique hadden opgezet
en gezien de politieke situatie hun voorzorgsmaatregelen
genomen hadden, mocht het echt mis gaan in Zimbabwe. Ze
kenden ook veel mensen (blanken) die nu al vertrokken naar
onder meer Australie, die de neergang niet wilden afwachten.
Het is echt het gesprek van de dag, de hetze tegen de blanke
boeren en de onwil van regering om iets te doen. Daar hebben
we nog lang over nagepraat met zijn tweeen: Afrika is een
geweldig land met vele mogelijkheden en een enorme vrijheid,
maar het kan ook zo ineens gedaan zijn als de politieke
situatie verandert.
vorige
reisverslag (Malawi) | volgende
reisverslag
|
vliegticket
